เมื่อวันพฤหะสบดีที่ผ่านมา เป็นวันหนึงวันที่ผมรอคอยตั้งแต่เมื่อกลางปีที่แล้ว เพราะหนังเรื่องที่ผมเฝ้ารอมานับแรมปี ได้ฤกษ์งามยามดีที่เข้ามาฉายในเมืองไทย เมืองที่เรื่องราวในหนังได้เกิดขึ้น เรื่องที่พูดถึงอยู่นี้คือเรื่อง a moment in june หนังดราม่าไทยดีๆที่นานๆทีจะได้เข้าฉายในโรงภาพยนตร์ของไทยเอง จากคุณ โอ ณัฐพล  วงศ์ตรีเนตรกุล ที่ประสบความสำเร็จจากหนังสั้นเรื่อง Bycicle&RadiO (ลองเสิร์ชใน youtube ได้ครับ)

     ด้วยความตื่นเต้นถึงจุดสูงสุดหลังจากกลับมาจากคณะ จัดแจงเปลี่ยนเสื้อให้สบายตัวขึ้น กำเงิน 200 นิดๆ เดินดุ่มๆไปขึ้นรถตู้ไปซีคอน รหว่างทางก็บพยายามบิ้วตัวเองด้วยเพลงปรกอบหนังเรื่องนี้ เพลง ความคิด ของคุณสแตมป์ 7th scene สำหรับผมถือว่าเป็นเพลงที่เพราะมากเพลงหนึ่งเท่าที่เคยฟังมา และแน่นอนมันอยู่ในรายการเพลงโปรดของผมไปเรียร้อยแล้วครับ

     ผมถึงซีคอนตอนหกโมงกว่าๆ พอดีกับรอบหนังที่จะฉาย หกโมงครึ่ง รวมเวลาซื้อตั๋ว ดื่มน้ำและเดินเล่นนิดหน่อย รู้สึกคิดถูกที่กำเงินมาแค่ 200 กว่าๆ เพราะทำให้ไม่ต้องซื้ออะไรติดมือกลับมา ให้กระเป๋ามันกรอบแห้งไปกว่านี้

     เมื่อเวลาได้ที่ ผมก็เดินเข้าห้องมืดขนาดจุ 200 คน แอบผิดคาดเล็กน้อยว่าทำไมคนน้อยจัง แต่ก็ช่างเถอะ ไม่จำเป็นที่ทุกคนจะต้องมาชอบอะไรเมื่อกันด้วย เมื่อถึงเบาสีแดงนุ่มที่หมายตาไว้แต่ที่จอคอมด้านนอกก็จัดการวางก้นลงนั่งเตรียมตัวซึมซาบกับสิ่งที่อุตส่าห์รอมาแรมปี

     เวลา 100 กว่านาทีที่หนังได้ฉาบฉายลงบนผืนผ้าสีขาวใบใหญ่นั้น เป็นช่วงเวลาที่ผมรู้สึกเพลิดเพลินกับมันมาก รูสึกคุ้มค่ากับที่ผมรอคอย  ทั้งเรื่องของบท แสง คอมโพสของภาพ บทพูด ฉาก คอสตูม แอคติ้งของนักแสดง ขอย้ำว่า นักแสดง ไม่ใช่ดารากิ๊กก๊อกทั่วไป  เพลง เมื่อรวมทุกอย่างสิ่งเข้าด้วยกันแล้วมันลงตัวเลยทีเดียว  ผมนั่งอยู่นานเพราะยังคงค้างกับอารมณ์นั้นอยู่ จนคนเดินออกห้องมืดเกือบหมด  แต่แปลก รอบนี้มีคนนั่งดู cradit ตอนท้ายเกือบทุกคน ทำไมนะ?

     "..โอกาสครังที่สองไม่ได้มีไว้สำหรับทุกคน.." เป็นข้อคิดเล็กๆที่สะกิดต่อมความจำของผมอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ไม่เหมือนกับหลายๆครั้งที่ผ่านมา เหมือนว่าผมสามารถยอมรับกับมันได้ เพราะโอกาสที่สองบางทีมันอาจจะไม่ได้มีไว้ให้สำหรับผมกับใครคนนั้นได้...จากที่เคยคิดว่า "..โอกาสมันมี แค่เราต้องตามหามัน..ไม่ใช่ให้มันตามหาเรา.."  เพราะผมตามหามานาน แต่ก็ยังไม่เจอโอกาสที่ว่านั้นสักที 

     แต่ก็อย่างว่าน่ะครับ อย่าพึ่งสิ้นหวัง เวลาแค่นี้ยังตัดสินอะไรไม่ได้ คู่รักมากมายใช้เวลานับ 10 ปีกว่ารักนั้นจะสมดังใจปอง จะเอาอะไรกับเวลา 4 ปี 

     ผมว่ามันเป็นเรื่องมหัศจรรย์น่ะ ที่ผมเลือกที่จะกำเงิน 200 กว่าบาทออกมาจากห้อง แล้วทำให้ผมได้รุ้จักตัวเองมากขึ้น เพราะผมเองก็ไม่ได้คาดหวังว่าหนังเรื่องนี้จะสะกิดต่อมผมได้ขนาดนี้

     สำหรับเดือนนี้ก็เป็นเดือนแห่งความรักในแบบของผมที่ประทับใจในรอบหลายๆปี ถือเป็นการเริ่มต้นปีที่ดีปีหนึงเลยครับ.....สวัสดีความรักแห่งเดือน